Γεώργιος Βλαχόπουλος (1992–2025)
Απόφοιτος του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και φοιτητής του 5ου έτους της Ιατρικής του ίδιου Πανεπιστημίου.
Στις 13 Απριλίου 2025 ο Γιώργος εισήχθη στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων με σοβαρό ψυχωσικό επεισόδιο.
Στις 2 Μαΐου 2025 έλαβε εξιτήριο, μετά από αίτημα του ίδιου και της οικογένειάς του, το οποίο είχε υποβληθεί τρεις ημέρες νωρίτερα, με διάγνωση: «Οξείες και Παροδικές Ψυχώσεις».
Κατά το εξιτήριο ορίστηκε επανεξέταση με τον διευθυντή της κλινικής για τις αρχές Ιουνίου 2025, δηλαδή έναν μήνα μετά το εξιτήριο.
Μετά το εξιτήριο αναζητήθηκε ψυχιατρική παρακολούθηση και τελικά ο Γιώργος παρακολουθήθηκε από καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ο θεράπων ιατρός από την αρχή δεν όριζε συγκεκριμένα ραντεβού, αφήνοντας την πρωτοβουλία στον ίδιο τον ασθενή, λέγοντάς του: «Πάρε με τηλέφωνο σε έναν μήνα».
Η μητέρα, ανησυχώντας για την πορεία της υγείας του, επισκέφθηκε το γραφείο του και ζήτησε συχνότερη παρακολούθηση.
Στα μέσα Ιουλίου έστειλε ειδοποιήσεις για πιθανή υποτροπή και σημάδια κινδύνου. Ζήτησε επαναξιολόγηση του ασθενούς και της αγωγής.
Η ανταπόκριση περιορίστηκε σε μήνυμα και εκδόθηκε εκ νέου η ίδια συνταγή (μονοθεραπεία) μέσω άυλης συνταγογράφησης.
Το ραντεβού του Γιώργου για έναρξη συνεδριών Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας είχε οριστεί για τα τέλη Αυγούστου.
Στις 27 Αυγούστου 2025 ο Γιώργος έπεσε από τον 5ο όροφο.
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΥΡΩΠΗ – ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΤΥΠΑ
Κατά την εισαγωγή πραγματοποιούνται αιματολογικές, βιοχημικές και τοξικολογικές εξετάσεις.
Πρώτα αποκλείονται οργανικά αίτια και χρήση ουσιών.
Μετά τίθεται η διάγνωση και καταρτίζεται το θεραπευτικό πλάνο.
Γίνεται αξιολόγηση του κινδύνου αυτοκτονίας και αυτοβλάβης.
Από την αρχή της νοσηλείας ξεκινά και ο σχεδιασμός του εξιτηρίου.
Ο ασθενής και η οικογένεια ενημερώνονται για τη διάγνωση, τους κινδύνους, τα πρώιμα σημάδια υποτροπής και τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν σε περίπτωση επιδείνωσης.
Η πρώτη επανεκτίμηση πραγματοποιείται εντός 72 ωρών από το εξιτήριο και όχι έναν μήνα αργότερα.
Την παρακολούθηση αναλαμβάνει εξειδικευμένη ομάδα ψυχικής υγείας, στην οποία συμμετέχουν ψυχίατρος, ψυχολόγος, νοσηλευτής ψυχικής υγείας, κοινωνικός λειτουργός και συντονιστής περιστατικού.
Ο ασθενής δεν ψάχνει μόνος του ψυχίατρο.
Δεν ψάχνει μόνος του ψυχολόγο.
Δεν ψάχνει μόνος του δομές υποστήριξης.
Η συνέχεια της φροντίδας έχει ήδη οργανωθεί πριν από το εξιτήριο.
Η ομάδα παρακολουθεί συστηματικά την πορεία του ασθενούς κατά τους πρώτους μήνες, οι οποίοι θεωρούνται περίοδος αυξημένου κινδύνου αυτοχειρίας.
Όταν η οικογένεια αναφέρει σημάδια κινδύνου ή πιθανή υποτροπή, η επανεκτίμηση γίνεται άμεσα, συνήθως εντός ωρών, και όχι με μηνύματα και εξ αποστάσεως συνταγογράφηση.
Αν ο ασθενής δεν εμφανιστεί σε ραντεβού ή χαθεί από την παρακολούθηση, η ομάδα τον αναζητά ενεργά.
Το σύστημα δεν περιμένει τον ασθενή.
Το σύστημα αναζητά τον ασθενή.
ΑΝ ΕΙΧΑΝ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ, ΘΑ ΕΙΧΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΡΕΙΑ;
ΠΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
Ίσως ήρθε η ώρα να ξεκινήσει η συζήτηση για ένα ελληνικό πρωτόκολλο μετανοσοκομειακής φροντίδας μετά από ψυχωσικό επεισόδιο.
VLACHOPOULOS RULE
«Ο λαός πρέπει να πολεμά για τον Νόμο όπως για τα τείχη της πόλης.»
Ηράκλειτος ο Εφέσιος
Υ.Γ.
Ως μητέρα του Γιώργου αναζήτησα επανειλημμένα πρόσθετη βοήθεια και συμβουλές από επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ορισμένες από τις οποίες αποδείχθηκαν εκ των υστέρων ελλιπείς ή λανθασμένες.
Οι κανόνες, οι κίνδυνοι και οι ενέργειες που πρέπει να γίνουν μετά το εξιτήριο οφείλουν να είναι σαφείς και να γνωστοποιούνται από την κλινική πριν από την αποχώρηση του ασθενούς. Η ασφάλεια των ασθενών δεν μπορεί να επαφίεται στην προσωπική αναζήτηση πληροφοριών ούτε στις διαφορετικές απόψεις του κάθε επαγγελματία.
Δεν θα απαντήσω σε περαιτέρω ερωτήσεις σχετικά με τα γεγονότα που περιγράφονται στην παρούσα ανάρτηση.
Η σύνταξη και δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου αποτελεί ήδη μια εξαιρετικά επώδυνη και συναισθηματικά επιβαρυντική διαδικασία για εμένα.
Η προσπάθειά μου αυτή γίνεται με την ελπίδα ότι καμία άλλη μητέρα και καμία άλλη οικογένεια δεν θα χρειαστεί να βιώσει μια αντίστοιχη τραγωδία.
Ζητώ τον απόλυτο σεβασμό στη μνήμη του Γιώργου, στην οικογένειά του και στον ανθρώπινο πόνο που συνοδεύει την απώλειά του.