ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ
ΘΕΜΑ: Η συστημική κατάρρευση των πρωτοκόλλων ασφαλείας στις Πανεπιστημιακές Ψυχιατρικές Κλινικές της χώρας και η έκθεση ασθενών σε κίνδυνο.
Η υπόθεση του θανάτου του υιού μου, Γεωρίου Βλαχόπουλου, Φυσικού και αριστούχου 6ετούς φοιτητή Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, δεν αποτελεί απλά μια προσωπική τραγωδία. Στον χορηγηθεντα ιατρικο φάκελο δεν προκύπτει μεχρι σημερα η διενέργεια βασικών αιματολογικών, βιοχημικών, ουρολογικών και τοξικολογικών εξετάσεων κατά την εισαγωγή και τη νοσηλεία του.
Το γεγονός αυτό δεν αποτελει απλώς μία μεμονωμένη παράλειψη, αλλά αναδεικνύει σοβαρές ενδείξεις μιας πάγιας και εξαιρετικά επικίνδυνης πρακτικής που φαίνεται να εφαρμόζεται σε πανεπιστημιακές ψυχιατρικές δομές της χώρας.
Η πρακτική αυτή συνοψίζεται στο δόγμα: «Καταστολή, χημική καθήλωση και μηδενικός εργαστηριακός έλεγχος».
1. Η Επιστημονική και Ιατρική Εκτροπή
Η διενέργεια βασικών αιματολογικών, βιοχημικών και τοξικολογικών εξετάσεων κατά την εισαγωγή ενός ασθενούς σε ψυχιατρική δομή αποτελεί διεθνές ιατρικό πρωτόκολλο υποχρεωτικής διαφορικής διάγνωσης. Πολλές οργανικές παθήσεις, καθώς και η λήψη εξαρτησιογόνων ουσιών (όπως οι αμφεταμίνες/μεθαμφεταμίνες), προκαλούν οξέα ψυχιατρικά συμπτώματα.
Η προβαλλόμενη δικαιολογία των κλινικών ότι η λήψη δειγμάτων είναι ανέφικτη λόγω της διεγερτικής κατάστασης των ασθενών κατά την εισαγωγή, καταρρίπτεται επιστημονικά. Οι τοξικολογικοί έλεγχοι παραμένουν απόλυτα αξιόπιστοι και ανιχνεύσιμοι στο αίμα και τα ούρα για ένα παράθυρο τουλάχιστον 48 έως 72 ωρών από τη λήψη.
Η παντελής παράλειψη διενέργειας αυτών των εξετάσεων, όχι μόνο κατά την εισαγωγή αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της επόμενης ημέρας της νοσηλείας, σημαίνει ότι η χορήγηση ισχυρών ψυχιατρικών φαρμάκων γίνεται «στα τυφλά». Η πρακτική αυτή εγκυμονεί θανάσιμους κινδύνους για οργανική κατάρρευση, τοξικές συνέργειες ουσιών και ραγδαία επιδείνωση της ψυχικής συμπεριφοράς του ασθενούς.
2. Η Νομική και Κακουργηματική Διάσταση
Όταν μια πανεπιστημιακή κλινική εγκλείει έναν ασθενή που βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας και παραλείπει υπαίτια να εφαρμόσει τα στοιχειώδη ιατρικά πρωτόκολλα ασφαλείας, δεν διαπράττει ένα απλό διαχειριστικό λάθος. Ανακύπτουν σοβαρά ζητήματα θεμελίωσης αδικηματων κακουργηματικης φυσης. Οι θεράποντες ιατροί και οι διευθυντές των κλινικών αφήνουν τον ασθενή ανυπεράσπιστο απέναντι σε έναν κίνδυνο που όφειλαν και μπορούσαν να διαγνώσουν.
Όταν η συστημική αυτή παράλειψη οδηγεί στην εσφαλμένη ιατρική αντιμετώπιση και συνδέεται αιτιωδώς με την αυτοχειρία ή τον θάνατο του ασθενούς, η συγκάλυψη του «άγραφου νόμου» της μη διεξαγωγής εξετάσεων μετατρέπεται σε θεσμικό έγκλημα.
4.Η Παράμετρος των Συνοδών Νοσημάτων
Οι ασθενείς με ψυχική κρίση πάσχουν συχνά από συνοδά νοσήματα, θεσμοθετημένα ως χρόνια, τα οποία προκαλούν μόνιμη οργανική επιβάρυνση. Η μη διενέργεια βασικών εξετάσεων οδηγεί στην πλήρη παράβλεψη αυτών των υποκείμενων σωματικών παθήσεων. Η παράλειψη της διάγνωσης και της παράλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης των συνοδών νοσημάτων δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, ο οποίος οδηγεί σε ραγδαία επιδείνωση της ψυχικής υγείας του ασθενούς.
5. Το Κοινωνικό Διακύβευμα
Ο αγώνας αυτός ξεπερνά το προσωπικό μου πένθος. Είναι ένας αγώνας για να σπάσει ο «νόμος της σιωπής» (ομερτά) και η ασυλία του ιατρικού και πανεπιστημιακού κατεστημένου. Αν αυτές οι εγκληματικές παραλείψεις συμβαίνουν σε κορυφαία Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, η ασφάλεια κάθε πολίτη σε οποιαδήποτε ψυχιατρική δομή της χώρας είναι ανύπαρκτη.
6. Η Ευθύνη των Πολιτών και η Συνενοχή της Σιωπής
Μετά από καθε τραγωδία, οι οικογένειες επιλέγουν τη σιωπή από ντροπή, φόβο και ενοχές. Η πνευματικη κρίση δεν ειναι ντροπή. Μπορει να συμβει σε όλους μας. Σπάστε τη σιωπή. Καταγγείλτε τις παράνομες πρακτικές. Η ΑΝΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.
7. Εχουμε το Κράτος που μας Αξίζει:
Επιτρέποντας στις κλινικές και τους δημόσιους λειτουργούς υγείας να ενεργούν χωρίς έλεγχο και αφήνοντας τις παραλείψεις τους ατιμώρητες, επιτρέπουμε στην ουσία να ζησουν κι αλλοι το δράμα που ζησαμε εμεις, να χαθούν κι άλλες ανθρώπινες ζωές να διαιωνίζεται το πρόβλημα.
Και όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης:
«Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω».
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς:
“Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; “ΕΣΥ ΠΟΛΕΜΑ!